Ana içeriğe atla

Gökyüzü'nün Çocukları



  Çocukluk aitliktir. Bir çocuk anılara aittir en çok. Toprağın yağmur sonrası kokusuna, oyunların en heyecanlı anına aittir. Bir çocuk en çok gülümseyişe, evrenden büyük bir kalbe, bir çocuk saf temizliğe yakışır. Ve her çocuk Gökyüzü'nün Çocuğudur en çok. 
  Bilirim çocuklar kadar bakmaz kimse Gökyüzü'ne. Gökyüzü dargın olduğu kadar dargın değildir kimseye. Çocukları hatırlayın başları hep yukarıdadır. Çünkü alışkındır Gökyüzü'ne o başlar.
  Bilmem ki bileniniz var mı; bulutları bir şeylere benzetme oyunu vardı. Bu oyunun bir adı yoktu ama hep oynardık. Biz çok severdik, anlam yüklerdik bulutlara. Oohohohoo ne anlamlar çıkmazdı ki. Ejderhaların olmadığını kim söylemiş. Hadi oradan! Belli ki hiç bulutlara bakmayanlar söylemiş. Mesela biz göre bir çocuk Gökyüzü'nde olabilirdi. Bir kedi, köpekten kaçıp Gökyüzü'ne sığınmış olabilirdi.
  Bize göre olabilirdi bunlar ama ne mutluluktu çıkan anlamlar. Hele ki bulutların hareket ettiğine şahit olduğumda ki mutluluk görülmeye değerdi. Biz Gökyüzünün Çocuklarıydık. "Dık" diyorum çünkü zaman acı bir biçimde ne zamandır Gökyüzü'ne bakmadığımı fark ettirdi. Daha doğrusu bulutlara uzun süredir anlam yüklemiyordum. Bakıyordum ama bana ne anlattıklarını düşünmüyordum.
  Nasıl bir acı hissettim, anlatamam. Yaşayan bilir, sisteme boyun eğmektir bu. Ya Gökyüzü dargın mı bana. Halbuki sıcak yaz gecelerinde izlerim yıldızları. Daha güzel bir seyirlik var mıdır ki? Yağmur sonrası toprak kokusunu hâlâ çok seviyorum. Çocuk yanım benim geçmiş kokuyor. Çocukluk Treni bir kere ömürden geçiyor.
  Çocukluk Treni öyle bir tren ki tek bir hakkın oluyor. Bu trenin seferlerini sormayın hiçbir tren garından, bulamazsınız...
  Boşuna da aramayın çünkü bir daha ne o dönecek size, ne siz yakalayabileceksiniz onu. Ama hep çocuk yanınızı korursanız o trenden hiç inmeyeceksiniz. Ölüm sizi yakalayana kadar siz saf sevgiyi hep yakalayacaksınız.
  Peki kaçıranlar ne yapacak? Çoğalmayacak mı asık suratlar. Gökyüzü'nün Vefa Bilmez Çocukları artmayacak mı? Hani diyorum. Belki Çocukluk Treni'ndeki birine refakat edersiniz. Hani olur ya; çocuk tarafınız başarır bir çocuğun gözlerini yakalamayı. Ama bu çok zor. Çocukluğunu kaybedince bulmak çok zor. Çünkü kaybınız içinizde oluyor. Ve siz kendi labirentinizde tekrar tekrar kaybolabilirsiniz. Bilmiyorum işte küçük bir hatırlatma benimkisi sadece...
  Beni mi soracaksınız? Ben çocukluk treninden zorla indirilmeye çalışılan birisiyim. İnanın bu çok zor oluyor. Trende kalmak için çabalıyoruz. Çabamızın adı da "Delilik" oluyor. Ama biz sadece gülüyoruz. Yani bizim birden bire mutlu olup, birden bire üzülmemize siz depresyon diyorsunuz; biz yaşam belirtisi diyoruz...
  Tek borcum var şu hayatta o da Gökyüzü'ne. Ne acıdır; "En son Gökyüzü'ne bakıp bulut oyununu oynadım?" diye sormak. Ve kocaman bir sessizlikle kendine cevap verememek. Gökyüzü kırgın bana, dargın. Biliyorum ne hayallerim var saklı bağrında; kimseye anlatmadığı. Yağmur olup yağsa dahi kimseye fısıldamadı ona anlattıklarımı.
  Maviliği kucakladı bizi. Alabildiğine mavi, alabildiğine vefaydı Gökyüzü. Yastıktı bulutları. Ah şu yağmurları ne güzeldi sırılsıklam olması. Kimsenin sıcaklığını görmedik, güneş ısıttı kalbimizi. Bu yazı sana borcumdur Gökyüzü'm. Affet çocuklarını. Ve hayalimdir sana dokunabilmek. Sanki şeffafsın hayalimde, öyle bir hissim var. Ama hayal işte. Ve bunu sen çok iyi biliyorsun. Bu bütün çocuklarının hayalidir.
  Affet bizi. Yapılan kötülükleri gecene gizliyorlar. Halbuki senin gecende aydınlığı göremiyorlar. Ama ne tuhaf değil mi; sabahları da Gökyüzü'ne bakmıyorlar. Herhalde kalplerine geceyi çağırıyorlar. Yani işlerine geldikleri gibi kullanıyorlar gündüzü ve geceyi.
  Böyledir işte sancılıdır çocukluğu bırakmak. Ve imkansıza yakındır kaybedilen çocukluğu bulmak. Yazdıklarım yetersiz belki; Gökyüzü'nün Çocuklarını ve Gökyüzü'nün Kayıp Çocuklarını anlatmaya. Gökyüzü'nün kelimelerini bilsem belki daha iyi anlatırdım.
  Bildiklerimi yazmaya çalıştım. Neylersiniz dünya kelimeleri bilineni bile yazmaya yeterli değil.
  Bildiğim kelimelerle özür diliyorum senden Gökyüzü. Sana bakmadıkça kapkara lekeler oldu kalbimizde. Ne yazık ki bizim senin gibi aydınlatacak yıldızımız yok. Bir döngüye sahip "Ay"ımız yok. Sende tüm sonsuzluğunla affet bizi.
  Böyle işte Gönüldaşlar, hayat Gökyüzü'nün Çocuğu olmakla Gökyüzü'nün Kayıp Çocuğu olmak arasında gidip gelir. Dengesi olmaz bu düzenin birine ait olmayı bileceksiniz. Çünkü yaşam başka türlüsünü kabul etmez. Bahaneleriniz olmasın hayatta, ya kayıplarınız olsun ya kazandıklarınız . Hatta vazgeçerken bile bahaneniz olmasın hayatta. Böyle olması gerektiği için vazgeçin. Bazen vazgeçmek kazanmaktan daha zordur. Nefsinize yenilmeyin, siz nefsinizi yenin.
  Gökyüzünü hatırlayın, gökyüzüne baktıkça soluğunuzla içinize kaçan sonsuzluğu tadın. İçinize mavi kaçsın. Ve Gökyüzü'nün Çocukları yada Gökyüzü'nün Kayıp Çocukları unutmayın; "Kaybetmek iyidir, kazanmanın lezzetini öğretir."
  Sevgiyle... 
 
 
"Aşkı Zikreden Yazar"  


Yorumlar

  1. Ne de güzel anlatmışsınız.Eskiden bizde bulutları bir şeylere benzetirdik.Hele hareket etmeye başlayınca bir süre onu takip ederdik.Çocukluk işte..Hayatımızın en güzel yanı.Ben hâlâ gökyüzünü seyretmeyi seviyorum.Hele birde gökyüzü maviyse.Kızımla birlikte bulutlara selam veriyoruz.İçimizdeki çocuğu öldürmeyelim derim ben.Zira en çok o ayakta tutar beni.Kaleminize,yüreğinize sağlık..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çokk teşekkür ederim :)) Ne güzel kızınızla da böyle olmanız. Çocukluk en güzel yanımız değil mi :))) Sevgiyle :)))

      Sil
  2. Bir Karadeniz kızı. Yürekli olduğu kadar; bulutlar kadar da yumuşacık yüreğinin bir yanı. Büşra, çok güzel yazıyorsun. Hayran kaldığım bir cümlen var ki... O da şu:
    --Yani bizim birden bire mutlu olup, birden bire üzülmemize siz depresyon diyorsunuz; biz yaşam belirtisi diyoruz...--- Seni tüm yüreğimle kutluyorum kızım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ece Ablam yorumların beni ne kadar mutlu ediyor ne kadar yüreklendiriyor bir bilsen :)) Yürekten teşekkür ederim :)) Sevgilerimle :)))

      Sil
  3. Çok güzel bir yazı olmuş yüreğine kalemine sağlık "Kaybetmek iyidir, kazanmanın lezzetini öğretir."...Sevgiler ..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim beğenmene sevindim. Kaybettiklerimiz kazanacaklarımızın habercisi :)) Sevgiyle :))

      Sil
  4. Şimdiki çocuklar gökyüzüne bakmıyor. VArsa yoksa tablet, telefon (klişe ama gerçek). Ne hatırlayacaklar büyüynce acaba

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kadar haklısınız. Klişe değil tam gerçek bu. Bilmiyorum ki gökyüzünün varlığından ne zaman haberleri olacak. Ve farkına varınca çok acı olacak...

      Sil
  5. yüreğine sağlık yazına baştan sona kadar katılıyorum. Sanki düşüncelerimin dışa vurumu olmuş. Bende bulutlara bakmayı ve onlara anlam yüklemeyi sevenlerdenim. Sevgiler :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim :)) Aynı duyguları paylaşmak güzel :)) Sevgilerimle...

      Sil
  6. Sitenizi tanıtmak ve site yazılarınızı bildirmek için bir forum sitesi açtım. Ayrıca sosyal medya hesaplarınızı da tanıtmanız mümkün. Herkesi foruma davet ediyorum.
    http://WebCenneti.com

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslında yorumunuzu daha önce paylaşacaktım ama bloğa bir süre ara vermeyi düşünüyorum. Eğer dönersem üye olmayı tabi ki isterim.

      Sil
  7. Büşra yazılarının hepsi ayrı bir anlam taşıyor ne güzel ifade ediyorsun duygularını bu kış hasret kalmıştık böyle gökyüzüne neyse ki havalar düzeliyor ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim :) mutlu ettiniz beni. İnsanda çok güzel hisler uyandırıyor bunları duymak. Sevgilerimle...:)))

      Sil
  8. Bulutları belli bir şekle benzetmeyi boş zamanlarımda hala yapıyorum ben, rahatlatıcı bir uğraş :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle katılıyorum :)) Sevgilerimle...

      Sil
  9. aklıma ne geldi yaaa, bikaç dergiye göndersene öykülerini, denemelerini. bu da iyiydi. çakıltaşı ve gökyüzü. çok sevdiğim şeyler. metaforlar :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Deep çok teşekkür ederim sana:))) Aklımda bazı şeyler var aklımda nasip bakalım. Teşekkür ederim tekrar, Sevgilerimle...:)))

      Sil
  10. Yüreğine sağlık. Kalemin kuvvetli.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim, mutlu oldum :))) Kalemimiz yoruluyor bazen, böyle güzel yorumlar bir nebze nefes oluyor teşekkürler :)))

      Sil
  11. Gökyüzüne bakıp mutlu olduğum zamanları hatırladım. Etrafımdaki herşey beni mutsuz etse de. Şimdi yine bakıyorum ama ne gece yıldızlar, ne de gündüz bulutlar huzursuzluğumu gidermiyor artık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Üzüldüm böyle olmasına. Daha çok bakın gidermeli, gökyüzü bile sonsuza kadar var olmayacak. Huzursuzluk bu denli yıpratmasın inşallah sizi.

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yazı'nın Ham Maddesi Hüzün'dür...

Tarih:1 Eylül 2017 Cuma      Saat:Umudu Hüzün Geçiyor


 Kim ne derse desin "Mutlu İnsan" işi değil yazmak. Mutlu insan kayıp değil ki kaybolsun kelimelerde, düşsün yazının iklimine. Kanamaz ki kalemi aksın kağıda. "Mutlu İnsan" işi değil yazmak, kim ne derse desin. Bizde yazarak mutlu oluyoruz o başka tabi.
  Aslına bakarsak mutlu olmak için "Fazla Hüzünlü Bir Dünya"da yaşıyoruz. Ve kabullenmiş insan yazar, dünyanın hüznünü kabullenmiş insan. Hüznü kalemine yüklenmiş insan yazar.
  Kalemimiz, göz kapaklarımızdan yorgun bizim. Uykumuzu da severiz bu yüzden. Ah! uyuması da zor bizlere, uyanması da. Hüznümüzden tek koptuğumuz an uykumuz o yüzden değerli bu denli.
 Anlaşılmak için de yazmıyoruz, dinlenmek için uyumadığımız gibi. Anlatmak için yazıyoruz, anlamayı istemek karşı tarafın yükümlülüğü. Anlamayı bırakın kelimenin naifliğini hiçe sayıp acıtıyorlar. Kalbimizin ağrısı, sancısı bize kalıyor.
 İnsanların acıtmak için söylediği sözleri geçin, öfkelerinin …

Koca Aptal

İnsan bir döngü içinde yaşar. Gece-gündüze, kış-bahara, çocuk büyüğe, doğum-ölüme dönüşür. Yaprak toprağa karışır, tekrar yemyeşil açabilmek için. Bu döngüde geçer yaşamı insanın; ölümü unutup, zamanın farkına varmaması için.    Zaman avucumuzdan hızla akan kum taneleri gibidir. Ve çoğumuzun avucunu kapatıp, zamanı durduracak mecali yok. Geçip giden çocukluğumuzu kaybediyoruz. En güzel zamanlarımız geçmişin tozlu raflarına saklanıyor. En masum yanımızı kaybederken avcumuzu kapatmayı akıl edemiyoruz.    Akıl edemediğimiz başka şeylerde oluyor elbette. Mesela kötü insanların okuduğumuz hikayelerde, izlediğimiz televizyon programlarında var olduklarını sanıyoruz. Ama büyümek bize hiç uzakta olmadıklarını gösteriyor. Çocuk aklımızla bir şeylerin geçeceğine inanırken bazı şeylerin hiç geçmediğine şahit oluyoruz. Döngü bize öğretiyor; yaralanarak büyürsün, yaralarını saramadan ölürsün.    Aslında büyümek hepimizde aynı olmuyor. Bazılarımızın sancılı oluyor yaşamı, zaten hepimizin değil b…

Aşık Yazarsa

Güneşli bir gün yine, adın geçti. İçim yaz gibi kıpır kıpır oldu. Eylül aslında ama dünya üzerindeki en güzel baharı açtırdın sen.   Sağlığa da zararlı mısın ne, kalbim bana sorsa atmayacak diye korkuyorum. Öyle günler oluyor ki ellerimi başımın arasını alıp düşünüyorum, ne yapacağım seninle diye. Bazen tam manasıyla seni sevmediğime hükmediyorum, bazense senden başkasını sevemeyeceğime... Tüm dünyaya haykırmak gerektiğine inanıyorum seni ama ölüm gibi sessiz kalmam gerektiğine de inandığım oluyor. Küçük bir çocuğun ayak diretmesi gibi istiyorum seni. Bazende aklı başında bir insan gibi anlaşamayacağımızı bilip böylesi daha iyi diyorum. Aslında en çok "Ayağın takılsa kalbime düşsen..." diyorum.   Yalan yok, sevgilim! Günümün her anı seni düşünerek geçmiyor. Ama seni hiç düşünmediğim günüm oluyor desem de yalan olur.     Senin gerçekliğin siliyor aslında tüm yalanları. Benim yanımda olmamanın varlığını silmediği gibi.    Bizim semt küçük bilirsin. Her sokağa çıkışımda seni görme …

Hep Konuşan, Hiç Bilmeyendir...

İnsanlar mı tuhaf hayat mı? İnsanlar mı zor hayat mı? Düşünceler mi kirli insanlar mı? Hayat mı kötü insanlar mı?
  Şüphesiz "insan" derim. Hayatı, düşünceyi, oluşturan insandır çünkü.    Peki yaşamın gerçekliği mi ölümün gerçekliği mi?    Şüphesiz ölümün gerçekliği derim. İnsan tuhaf bir varlık. Hiç ölmeyecek gibi konuşuyor, yazıyor ve yaşıyor. Her şeyin ve ölümün hayırlısı olsun, insan hayatında.    Bakıyorum da insanlara kalıcı gibiler bu dünyada. Özellikle tam da kendi çağını yaşayanlar. Sanki geçmeyecek günleri. Sayılı nefeslerin, sayılı günlerin, kalp atışların sayılı; sayısız güvenin nedir kendine?    Herkes, her konuda konuşabiliyor. Bazen o kadar öfkeleniyorum ki cevap vermek istiyorum. Ama öfkeli cevap verirsem sadece kendimi haklı çıkartmak için konuşmuş olurum. Mühim olan ise doğrunun haklılığını ortaya koymaktır.    Mesela tarihimi çok seviyorum. Ama tarih üzerinden hiçbir zaman prim yapmadım. "Atilla" ve"Yavuz Sultan Selim"i çok ayrı seve…